Ali Adalıoğlu

ELİM KOLUM KELEPÇELİ OLSA DA YAZ GAZETECİ YAZ!


“Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar” demiş atalarımız!

Anlaşılan, kovulma korkusu büyüdükçe onuncu köyü de kapatmışlar! Şimdi dokuz köyün dokuzunda da susmak makbul, doğru söylemek ise başlı başına suç sebebi!

Dokuz köyden kovulmamak için yalan mı söyleyelim?

Yanlışları, haksızlıkları yazmayalım mı?

Hatta mümkünse görmeyelim, duymayalım, düşünmeyelim! Üç maymunu oynayalım, bir de üstüne madalya bekleyelim!

Yok öyle!

Bizim kitabımızda yalana yer yok!

Kesseler, öldürseler, dama atsalar doğruları yazar, doğruları söyleriz!

Hem de eğilmeden, bükülmeden!

Gazetecinin görevidir doğruyu yazmak ve toplumu doğru bilgilendirmek!

Toplumun haber alma özgürlüğüne katkı koymak!

Gerçeği yazmayacaksak gazetecilik yapmıyoruz demektir; iktidarın basın bültenlerine makyaj yapıp servis ediyoruz demektir! Buna da gazetecilik denmez!

Tek adam rejiminde gazetecinin işi zordur!

Doğruyu yazarsın, suçlu olursun. Yanlışı gösterirsin, hedef olursun. Soru sorarsın, soruşturma açılır. Bir bakmışsın, haber yaparken haber olmuşsun!

Ama gazeteci zor günlerin adamıdır!

Bakalım sonumuz ne olacak!

Rahmetli Cem Karaca’nın şarkısındaki gibi, “Bindik bir alamete, gidiyoz gıyamete.”

NOKTA

*

Âşık Mahzuni Şerif söylerdi,

“Elim kolum kelepçeli oy babo oy!” diye.

Ankara’ya gönderme yapardı!

Hem de 50-60 yıl önce.

Yarım asır geçmiş, teknoloji gelişmiş, dünya değişmiş, yapay zekâ hayatımıza girmiş…

Ama sıkı mı şimdi aynı sözleri yinelemek!

Bay Başkan ve ekibini eleştirmek!

Eleştiri dediğin, demokrasinin olmazsa olmazı değil mi? Yoksa demokrasi, yalnızca seçim günü sandığa gidip sonrasında dört yıl boyunca susma aboneliği mi?

“Cumhurbaşkanına hakaret” ve “halkı yanıltıcı bilgiyi alenen yayma” suçuna girer.

Sakın yanlış anlaşılmasın, eleştiri özgürlüğü var! Yalnız, eleştirinin nereye kadar serbest olduğunu bilmek lazım. Çizgiyi geçersen özgürlük biter, prosedür başlar!

Soluğu alacağın yer belli!

Ters kelepçe, önce emniyet, oradan adliye.

Sonrası malum!

Ya dam ya ev hapsi!

Genellikle de dam!

Bir süre içeride rehabilitasyondan sonra bırakırlar seni!

Ne güzel memleket değil mi? Önce düşüncelerini özgürce ifade edersin, sonra özgürlüğün üzerine biraz düşünmen için seni içeri alırlar!

Amaç belli!

Korkunun esiri yapmak, yıldırmak!

Sonrası kolay!

Korkunun esiri oldun mu her şeye boyun eğersin!

Sesin soluğun çıkmaz!

‘Evet efendimci’ olursun!

Yanlışlara yanlış diyemez, haksızlıklara haksızlık diyemez, önüne konulanı sorgulamadan yutarsın!

Ki istenen budur!

Herkes susacak, herkes hizaya gelecek, herkes aynı şeyi söyleyecek!

Bir tek sorun var: Herkes aynı şeyi söylüyorsa orada haber değil, ezber vardır!

NOKTA.

*

Son iki yılda yaşananlar film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor.

Muhalif belediye başkanları bir bir içeri alınırken yerlerine ya kayyum ya vekil atanıyor.

Tahliye olsa da değişen bir şey olmuyor!

Seçilmişler açıkta, kayyum görevde!

Sandıkta vatandaşın verdiği karar bir başka kapıda hükümsüz kalıyor. Seçmenin iradesi tatile çıkıyor, kayyumun mesaisi devam ediyor!

Yeter mi?

Yetmez!

Korku imparatorluğunun esiri olan başkanlar bir bir parti değiştiriyor.

Vatandaşın oyuyla koltuğa oturanlar, seçmenin iradesini kapının önünde bırakıp soluğu Bay Başkan’ın partisinde alıyor!

Seçmen bir partiye oy veriyor, seçtiği başkan başka bir partinin saflarına katılıyor! Böylece sandıkta verilen oyların adresi değişiyor, seçmenin iradesi ise ortada kalıyor!

Demokrasi dediğin de böylece yeni bir anlam kazanmış oluyor: Oy vatandaşın, karar başkanın!

Belli ki durum kötü!

Ya açıkları var ya da başka numaraları.

Yoksa insan seçmenine ve partisine ihanet eder mi?

Burası Türkiye!

Şaşırmamak gerek!

Ama şaşıran çok!

Ben de şaşıranlara ŞAŞIRIYORUM!

Neye şaşırıyorsunuz?

Dün başka konuşup bugün başka yerde saf tutanlara mı? Seçmenin iradesini hiçe sayanlara mı? Yoksa siyasette dün söylenenlerin bugün hiçbir hükmünün kalmamasına mı?

Artık şaşıracak bir şey bırakmadılar ki!

Elbet şaşırmayacağımız günler gelecektir!

Belki yarın, belki yarından da yakın!

Yeter ki umutlar tükenmesin!

NOKTA.

*

Sözün ÖZÜ;

Foncu/toncuysan sorun yok!

Malı götürmüşsün, kimin umurunda?

İhale, rant, hesap, kitap…

Varsa bir sorun, dostlar arasında halledilir!

Eller bol bol!

Eller ayaklar serbest!

Ne sorgu var ne sual! Ne ters kelepçe ne de adliye koridorlarında bekleyiş!

Muhalif belediye başkanı ve muhalif gazeteciysen yandın!

Çünkü iktidar için tehlikesin!

Doğruyu yazmak, yanlışları göstermek, hesap sormak… Ne büyük tehlike değil mi? Hele bir de susmuyorsan!

Her adımını dikkatli atmak zorundasın!

Yoksa Hanyayı Konyayı gösterirler sana!

Atarlar dama, yattığın süre yanına kâr kalır!

Ama 3 ay ama 3 yıl!

Kısmetine ne çıkmışsa!

Önce bir kapıdan girersin, sonra başka bir kapı açılır. Ön kapıdan salsalar da arka kapıdan başka bir suçtan tekrar içeri.

Özgürlüğün kapıları açık, yalnız çıkış biraz karışık!

Gülsem mi, ağlasam mı bilemiyorum!

Bildiğim tek şey:

Ekranlar bir bir karartılsa da,

Gazeteciler bir bir içeri atılsak da,

Yılmak yok, susmak yok!

YAZMAYA DEVAM!

“Elim kolum kelepçeli” olsa da fark etmez!

Kalemi kelepçelemenin bir yolunu bulurlar belki, ama düşünceyi nereye koyacaklar?

Yazmanın bir yolunu buluruz!

Halkımız için, devletimiz için ve de meslek onurumuz için!

Çünkü gazetecilik, güçlüye yaranma sanatı değil; güç karşısında gerçeği söyleme mesleğidir.

Çünkü susarsak karanlık büyür, yazarsak belki birileri ışığı görür!

Kelepçe kola takılır, korku akla…

Biz aklımızı teslim etmedik, kalemimizi de etmeyeceğiz!

Yaz Gazeteci Yaz.

Yaz ki karanlık, aydınlığın yokluğuna alışmasın!

Yaz ki dokuz köyden kovulsan da onuncu köyde hâlâ doğruyu duymak isteyenler olduğunu unutma!

Yaz!

Çünkü susmak, karanlığa ortak olmaktır!

 



ARŞİV YAZILAR