BEN HÂLÂ İLK ÖPTÜĞÜMÜZ YERDEYİM
Vakit, caddeden 30 sefer sayılı sarışın otobüsün ağır ağır geçtiği vakit…
Mevsim güz, mevsim hazan, mevsim sonbahar. Ağaçlar, ömrünü tamamlayan yapraklarını rüzgârın insafına bırakıyor. Her esişte bir yaprak daha kopuyor, hayat biraz daha eksiliyor. Zaman, yaşanmamış günlerin hesabını sorarcasına ağır ağır ilerliyor.
Ben de öyleyim. Bir zamanlar koşarak geçtiğim sokaklarda şimdi ağır ağır yürüyorum. Eskiden yetişmeye çalıştığım hayatın peşinden artık yalnızca bakıyorum. Yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor, insanlar gidiyor. Bir tek içimdeki bekleyiş eskimiyor.
Neden sonra deli bir rüzgâr esiyor alnıma, saçlarıma dokunuyor. Savrulan yapraklara bakıyorum. Her biri başka bir mevsimin, başka bir hatıranın son yolculuğunda. Anlıyorum ki sonbahar yalnızca ağaçlardan yaprak eksiltmiyor, insanın ömründen de bir şeyler alıp götürüyor.
Bir sigara yakıyorum. Dumanı gökyüzüne karışırken aklımdan sen geçiyorsun. Ne tuhaf, insan bazen en çok yanında olmayan birine yakın hissediyor kendini. Bir sokak, bir şarkı, bir rüzgâr yetiyor yıllar öncesine dönmeye.
Neden sonra şeytan dürtüyor, oturup yazıyorum.
Kaybolan yılları, yarım kalmış cümleleri, tamamlanamayan kavuşmaları… Gidenlerin ardından bakakaldığımız akşamları, dönmeyecek olanları beklediğimiz geceleri yazıyorum.
Bir de seni…
Çünkü bazı insanlar giderken yalnızca kendilerini götürmüyor. Birlikte yaşanacak yılları, kurulacak hayalleri, yaşlanılacak mevsimleri de alıp götürüyor. Geriye ne doldurabildiğin ne de alışabildiğin bir boşluk kalıyor.
Caddeden 30 sefer sayılı sarışın otobüs yine ağır ağır geçiyor.
Yıldızlar parlıyor. Şehir kendi telaşında. İnsanlar bir yerlere yetişiyor, hayat bildiği gibi devam ediyor.
Bir tek benim zamanım duruyor.
Kafamda eski fotoğraflar, içimde yarım kalmış bir bahar var. Hatıralar, sararıp dökülen yapraklar gibi birer birer eksiliyor. Meğer insan unutmak için değil, hatırlamaya dayanabilmek için büyüyor.
Dilimde buruk bir türkü:
“Evin mezaristan, malın bir top bez,
Nedir bu telaşın vay deli gönül.”
Türkü bitiyor. Bir sessizlik çöküyor içime. Anlıyorum ki insan ömrü biraz beklemek, biraz özlemek, biraz da geç kalmaktan ibaret. Nice baharlar geçiyor, nice sonbaharlar kapımızı çalıyor. Biz hâlâ bir kavuşma ihtimaline tutunuyoruz.
E, sonra!
Akşam oluyor. Sokak lambaları yanıyor. Mersin'in üzerine bir hazan daha çöküyor. Ben eski günlerin kuytusunda, yine kendimle baş başa kalıyorum.
*
Bitirirken…
Hep sorup duruyorsun ya Tülay:
Neredesin?
Nerede olacağım?
Dönerciyi geç, sağa sap. Biraz yukarı doğru çık. Hani seni ilk öptüğüm yer var ya… İşte oradayım.
Ama artık eskisi gibi değilim. Saçlarıma zaman, yüreğime ayrılık, gözlerime beklemek çöküyor. O eski adamdan geriye ne kalıyorsa onunla yaşıyorum.
Mersin güz, mevsim sonbahar…
Kaldırımlar sararmış yapraklarla dolu. Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz sokaklarda şimdi yalnızlığımın ayak sesleri var. Her köşe başında senden kalma bir hatıra, her rüzgârda yarım kalmış bir veda…
Yıllar da yapraklar gibi dökülüyor insanın ömründen. Önce çocukluk, sonra gençlik, ardından birlikte yaşlanmayı düşlediğin günler… Bir bakıyorsun, geriye sayamadığın kadar çok eksilme kalıyor.
Baharım sende kalıyor.
Penceremde birikmiş akşamlar, dallarımda geceden düşen çiyler var. Leylaklar açsa da içimde, mevsim çoktan hazana dönüyor. Takvimler, şehirler, insanlar değişiyor; bir tek senin yokluğun değişmiyor.
En çok da yaşayamadıklarımıza yanıyorum. Birlikte içilemeyen kahvelere, ertelenen yolculuklara, söylenemeyen sözlere, yarım kalan öpüşlere…
Akif diyor ya:
“Teselliden nasibim yok, hazan ağlar baharımda.”
Benimki de öyle işte.
Mersin güz, mevsim hazan, gönlüm bağ bozumu…
Dalımda son bir yaprak, içimde hâlâ sönmeyen bir umut var.
Beklemek zormuş Tülay. Hele de yılların senden neler alıp götürdüğünü bile bile beklemek…
Ömür geçiyor. Yapraklar dökülüyor. İnsan, en çok da ertelediği sevdalara geç kalıyor.
Sen gel bence.
Bu sonbahar bir de seninle geçsin. Çünkü ben artık mevsimlerin değişmesini değil, bir şeylerin yeniden başlamasını istiyorum.
Baharım sende kalıyor Tülay.
Ben hâlâ aynı yerdeyim. Yalnızca biraz yaşlanıyorum.


