HERKES MEŞGUL, MEMLEKET İŞSİZ
Arıyorsun, “Meşgulüm” diyor. Soruyorsun, “Çok yoğunum” diyor. Ne zaman arasan aynı nakarat: “Şu an müsait değilim, ben sana döneceğim.”
İyi de arkadaş, bu memlekette herkes mi bu kadar meşgul? Herkesin mi işi başından aşkın? Herkes mi bir yerlere yetişiyor? Sadece bizim mi haberimiz yok bu yoğunluktan?
Telefonlar susmuyor, takvimler dolu, toplantılar arka arkaya… Kimi toplantıda, kimi sahada, kimi trafikte, kimi de yetiştiremediği işlerin telaşında. Herkesin bir bahanesi, bir acelesi, bir sonraki güne bıraktığı sözü var.
Memleketin telefon trafiği maşallah pek hareketli!
Ama gelin, bir de işin rakamlarla konuşan tarafına bakalım.
Türkiye genelinde 15 ve daha yukarı yaş grubundaki işsiz sayısı, Eylül 2026'da 2 milyon 967 bine ulaşmış. İşsizlik oranı yüzde 8,4'e yükselmiş.
TESK ve Esnaf ve Sanatkâr Bilgi Sistemi verilerine göre, 2026 yılının ilk dokuz ayında 93 bin 95 esnaf kepenk kapatmış.
Günde ortalama 345 esnaf… Saatte 14… Her 4 dakika 13 saniyede bir dükkânın ışığı sönmüş.
Dört dakika 13 saniye!
Bir çay demlenmeden, bir sigara bitmeden, bir telefon görüşmesi tamamlanmadan bir esnafın emeği kepenk arkasında kalıyor.
Dün sabah erkenden dükkânını açan, siftah umuduyla müşterisini bekleyen, akşam evine ekmek götürmek için didinen insanların hikâyesi bu. Belki yılların birikimi, belki babadan kalma bir dükkân, belki çocuğunun okul harçlığı, belki de son umudu…
Bir kepenk kapanınca, yalnızca bir iş yeri kapanmıyor. Bir hayal, bir emek, bir ömürlük uğraş da sessizce karanlığa karışıyor.
Ama memlekette herkes çok meşgul!
İşsiz olan iş aramakla, iş bulamayan geçim derdiyle, esnaf borç hesaplamakla, müşteri fiyat etiketlerini okumakla meşgul. İşveren ay sonunu getirmekle, çalışan ay başını beklemekle…
Kiminin işi yok, kiminin işinin bereketi yok.
İş arayanın telefonu çalmıyor, işverenin telefonu susmuyor. Esnafın dükkânı açık ama müşteri ortada yok. Müşterinin alışveriş yapacak gönlü var, cüzdanında takati yok.
Herkes bir şeylerin peşinde koşuyor ama kimse aradığını bulamıyor.
Meşguliyetin böylesi de ancak bu memlekette olur. Herkes çalışıyor gibi ama işsizlik büyüyor. Herkes koşuyor gibi ama ekonomi yerinde sayıyor.
Bir zamanlar esnaf sabah kepengini açarken “Bugün bereketli olsun” derdi. Şimdi “Bugün siftah yapabilecek miyiz?” diye düşünüyor. Eskiden dükkânın önünden müşteri eksik olmazdı, şimdi esnafın yüzünden tebessüm eksiliyor.
Çay ocağında çay demleniyor ama sohbetin tadı yok. Bakkalda veresiye defteri kabarıyor ama tahsilat inceliyor. Küçük işletme büyük hesapların altında eziliyor.
Ekonominin büyük rakamları arasında insanların hikâyeleri kayboluyor.
Çünkü istatistikler sayar, hayat yaşatır. Rakamlar yükselir, umutlar düşer.
Bir de şu meşhur “Sana döneceğim” meselesi var.
Ne zaman döneceksin arkadaş? İşsiz iş bulunca mı, esnaf yeniden siftah yapınca mı, borçlar ödenince mi, hayat biraz nefes alınca mı?
Belki de artık kimsenin kimseye dönecek hâli kalmadı.
İnsanlar birbirine “Müsait değilim” derken belki de söyleyemedikleri daha büyük bir cümle var: “İnan, benim de hâlim yok.”
İşte mesele yalnızca işsizlik rakamı değil. İşini kaybedenin kaybolan güveni, dükkânını kapatan esnafın yarım kalan hayali, çalıştığı hâlde geçinemeyenin bitmeyen telaşı…
Bir memleketin gerçek yoğunluğu telefonların meşguliyetinden değil, insanların hayatına sığdıramadığı dertlerden anlaşılır.
İşsizliğin olduğu yerde herkesin meşgul görünmesi, ekonominin değil, hayatın ironisidir.
O yüzden bir kez daha soralım: Gerçekten bu kadar meşgul müyüz? Yoksa memleketin gerçekleriyle yüzleşmeye mi müsait değiliz?
Telefonlar meşgul, dükkânlar boş, cepler suskun, umutlar yorgun…
Kimi iş bekliyor, kimi müşteri, kimi alacağını, kimi de güzel bir haberi…
Bir de Mersin var…
Bu kentin de kendine özgü bir meşguliyeti, bitmeyen bir telaşı var. Mersin'in seçilmiş belediye başkanı Vahap Seçer de şimdi başka bir meşguliyetin içinde. Öyle kendi isteğiyle seçtiği, ajandasına yazdığı, toplantı saati belirlediği bir meşguliyet değil bu.
İnsan bazen işinden, gücünden, koşturmacasından dolayı meşgul olur; bazen de özgürlüğünden mahrum bırakıldığı için…
Tutukluluk da böyle bir meşguliyet işte!
Ne telefonlara yetişebiliyorsun ne randevulara ne de “Ben sana döneceğim” diyebiliyorsun.
Dileriz bu zorunlu meşguliyet uzun sürmez; Mersin'in seçilmiş başkanı yeniden kentin sokaklarına, insanlarının arasına döner. Çünkü şehirler yalnızca yollarıyla, binalarıyla değil, insanlarının özgürce kurduğu cümlelerle de yaşar.
Bunca gürültünün, telaşın, hesabın arasında insan bazen her şeyi bir kenara bırakıp güzel bir ses duymak istiyor. Bir dost sözü, içten bir gülüş, biraz huzur… Hayatın bütün bu meşguliyetine inat, insanın içini ferahlatan bir ses…
Mesela senin sesin Tülay!
Ne dersin, biraz ara versek şu memleketin bitmeyen telaşına? Bıraksak telefonları, hesapları, yetişmeyen işleri… Biraz hayatı konuşsak. Kepenklerin değil, pencerelerin açıldığı; hesapların değil, hayallerin çoğaldığı günleri düşlesek.
Çünkü bu memlekette herkesin bir işi varmış gibi görünse de hepimizin biraz nefes almaya ihtiyacı var.
Tülay, sen yine de ara. Belki bu kez meşgul çalmaz hayat.

https://www.guneygazetesi.com/yazi/5811/herkes-mesgul-memleket-issiz.html


